Моўнае выражэнне мімічных актаў у беларускім мастацкім дыскурсе

Abstract

У артыкуле разглядаюцца вербалізаваныя ў беларускім мастацкім дыскурсе невербальныя кампаненты камунікацыі, якія дэманструюць мімічныя выразы твару. Вызначаецца, што ў адпаведнасці са сваім камунікатыўным намерам аўтар адбірае для перадачы інфармацыі моўныя адзінкі, якія валодаюць неабходным значэннем: прадметна- лагічным, канататыўным, ацэначным, у выніку чаго дадзеныя адзінкі набываюць пэўны прагматычны патэнцыял, магчымасць зрабіць некаторы камунікатыўны эфект на адрасата. Асаблівая ўвага надаецца вызначэнню той часткі твару, якая больш выразна нясе семантычную нагрузку мімічнага выразу.

The article examines the nonverbal components of communication verbalized in the Belarusian artistic discourse, demonstrating facial expressions. It is determined that, in accordance with his communicative intention, the author selects language units for transmitting information that have the necessary meaning: subject-logical, connotative, evaluative, as a result of which these units acquire a certain pragmatic potential, the ability to produce some communicative effect on the addressee. Special attention is paid to the definition of the part of the face that more clearly carries the semantic load of facial expression.